Terug

Zo, dat is even geleden. Voorrang gegeven aan herstel en leuke dingen maar het begint weer te kriebelen. Een dagboek bijhouden is niets voor mij, ik begin er wel aan maar houd het niet bij. Dit ook niet maar het voelt wel als een fijnere manier om voor mezelf de zaken op een rij te zetten. Mijn gedachten te bepalen. En wie wil, mag meelezen. 

Deze week werd ik getroffen door een gedicht van Stijn de Paepe en een column van Khadija al Mourabit in Trouw :

Ga weg

Ik had gedacht de honderd net te halen,

rollatorloos en in gestrekte draf.

Ik wou nog een miljoen gedichten af.

Musea wachtten. En theaterzalen.

Ik wilde nog oneindig vele malen

verwijlen waar ik mij het liefst begaf.

 

Ik fietste fluitend tussen wieg en graf,

de voeten geen moment op de pedalen.

Helaas. Daar is ineens de eindigheid

die plotsklaps als een niets ontziende tanker

de gevel sloopt, de kamer binnenrijdt.

 

Het leven gaat genadeloos voor anker,

gehoorzaam aan de grillen van de tijd.

 

Ga weg, gezwinde grijsaard. Met je kanker.

Stijn de Paepe (1979-2022)

Khadija al Mourabit schrijft over stilstaan, lezen en filosofie en de geest weer laten vlammen. In en na coronatijd, na het overlijden van haar broer. "Je blijft overeind. Omdat het moet, er is geen alternatief. Er blijft hoop dat de geest weer gaat vlammen." "Er is altijd een mogelijkheid tot creatie, verbetering, herschepping, dat is het mooie." Nog zo'n prachtige zin: "Als je leest, ontstijg je tijd en plaats en ga je in gesprek met degene die je leest."

Ik wil weer dromen, uitvinden wat belangrijk voor me is en dat ondernemen. Maar niet in het minst samenzijn met wie ik lief heb. Het is hartverscheurend dat dit mensen elders in de wereld ontnomen wordt.