SPINSELS

 Ooit las ik een verhaal over een jonge vrouw die totaal onverwacht haar man verloor. Terwijl iedereen verwacht dat ze gaat rouwen doet ze het tegenovergestelde; ze trekt er op uit en geeft veel geld uit. Ze koopt de mooiste jurk, de mooiste schoenen en het mooiste boek dat ze kan vinden. Deze items plaatst ze aan het voeteneind van haar bed. Ze symboliseren het gevoel dat het leven ooit weer begint. Pas daarna kan ze haar verdriet toelaten.  Ik zit in een kleine pauze tussen kuren en het gaat elke dag beter. Voel me bijna weer "normaal". Tweede Paasdag begint de laatste kuur van de inductiefase, daarna even rust en op naar de chemo's en injecties ter voorbereiding op de stamceltransplantatie; een zware periode. Met uitzicht op herstel en een hopelijk rustige periode zonder behandeling en ongein. Dromen van wat kan.  Gisteren beenmergpunctie gehad, opbeurende woorden van de laborant; er komen steeds meer nieuwe behandelingen en medicijnen, je mag goede hoop hebben dat je ...

Mijn gekleurdestadsvriendje en ik delen een fascinatie voor wat leven is, wat bewustzijn en hoe passen wij, als mens- kleine stip en groot wonder- daarbinnen? Een nog niet te duiden gevoel dat een transitie onvermijdelijk is. De mens valt niet los te zien van alles waartoe hij zich verhoudt en waar hij deel van uitmaakt.  Die hoop wordt ook uitgesproken in een op 16 maart in Trouw verschenen interview met Eric Korthals Altes; "Ik denk wel dat we in een kentering zitten. Ik heb veel hoop dat de jonge generatie gaat aangeven: zo kan het niet langer. De vraag is daarbij wel: wie geeft de jeugd haar inspiratie? Het leven is te plat geworden, met weinig echte diepgang. Maar er zijn allerlei tekenen die wijzen op de aanzet tot een nieuw bewustzijn en het besef dat we een andere koers moeten inslaan." Meneer Altes heeft na een visioen zijn taak als loyaal uitvoerder van het NATO beleid neergelegd en is zich vanaf dat moment gaan richten op een nieuw denken voor vrede en veiligheid, ...

Weer wat bijgekomen van de impact van de tweede kuur. Kan weer wandelen, lezen en prutsen. O.a. met een wandkleed, een cape en een doktersjas voor de verkleedkist van mijn kleindochters. Creatief bezig zijn is fijn en simpelweg haken helpt me ook op mindere dagen de dag door. Nooit gedacht dat ik dat nog eens zou gaan doen maar zo zie je maar.  Om te koesteren; een mooie bos tulpen, bezoek van mijn zwager en schoonzusje, een lief telefoontje van mijn andere schoonzus, mijn moeder en Chris, Renee anderhalve dag over uit Brussel, een verrassingspakket van Mieke (boek) en van mijn nichtje een zelfgehaakte stola. De arm om me heen van Henk en de lieve kopjes thee, gelukkig mag je je huisgenoot wel knuffelen.  Morgen overleg met de verpleegkundige. Aan de ene kant zou ik graag een week uitstel willen, aan de andere kant is het ook fijn als het doorgaat en ik binnenkort ook de derde van de vier kuren achter de rug heb. Het schiet op en nou hopen dat het ook wat oplevert. Ik probeer ...