SPINSELS

 Vandaag is de nationale Holocaust herdenking bij het Spiegelmonument in Amsterdam. Onze ouders waren kinderen of tieners in de 2e Wereldoorlog, hun ervaringen hebben ook ons leven gekleurd. Wat mijn vader mee heeft gemaakt; het huis verliezen bij een bombardement, er door je broer in het verzet op uit gestuurd worden om 'pakjes' af te leveren heeft hem nooit meer losgelaten. Hij las elk boek, keek elke film over het onderwerp. Het begrip trauma is nooit genoemd maar was zeker op hem van toepassing geweest.  De moeder van een goede vriend is als wees van Duitse afkomst, net als veel andere joodse kinderen, na de Kristallnacht naar Nederland gekomen en heeft later naar Palestina kunnen reizen. Een van de mensen die dit mogelijk heeft gemaakt is Joop Westerweel, die met zijn groep heel veel voor deze kinderen heeft gedaan.  https://nl.wikipedia.org/wiki/Westerweelgroep

Op mijn iphone luister ik naar Van Morisson. In dezelfde playlist komt Famous Last Words voorbij van Mark Knopfler. Nooit geweten dat de tekst gaat over de mensen die in de Twin Towers hun einde zien naderen en afscheid nemen.  Ook bij mij houdt het ooit op maar als ik geluk heb duurt dat nog even. Hoe bizar moet dat zijn als de slagboom in een keer voor je neervalt, van het ene op het andere moment. Niet aan te ontkomen. Wat denk je dan, voel je dan? De mensen die 's morgens naar kantoor gingen in de Twin Towers, de mensen die op de vlucht MH17 stapten. Het leven kan geleidelijk afgebroken worden of abrupt in 1 keer, we zijn zo kwetsbaar.  Gisterennacht bedacht ik dat als het niet kan zoals ik wil, ik het om moet keren. Met mijn hoofd wil ik veel, mijn lichaam doet even niet mee. Dan kan ik mijn kracht gebruiken om mijn lichaam te helpen vechten en kan ik naar binnen gaan kijken, op zoek naar verdieping en bezinning, rust en overgave. 

Aan het rommelen deze week. De 2e week van de kuur en volgens de verpleging de te verwachten dip na de start. Vanaf volgende week gaat het beter worden. Dus rommel ik, met watten in mijn hoofd en een onvast gevoel in de benen maar wat aan. Fijn dat er veel whatappjes, bloemen, mailtjes en telefoontjes zijn van lieve mensen die meeleven. Gisteren plofte een uitnodiging voor een huwelijksfeest in november door de bus, met een beetje geluk ben ik dan weer sterk genoeg. Ga ik vast dromen over de outfit die ik voor die gelegenheid ga maken.  Historische dag vandaag, de inauguratie en hopelijk het begin van herstel naar het midden in de VS. Persconferentie om 13u; avondklok. Niet perse op tegen maar ook ik vraag me af waar het nut zit. Ik wil het snappen maar doe dat steeds minder. Als Gommers eind april noemt schrik ik. Nee toch. dat kan toch niet/ Welke risico's hebben we het dan over? Groepsimmuniteit was toch ook een gegeven en wat zijn de risico's van besmetting met de zgn. Enge...

De hele wereld komt elke dag bij ons binnen. Oorlog, onrecht, onvrede, onechtheid. Verrechtsing, verwarring, valsheid. Gelukkig landen er ook mooie berichten op tafel.  Trouw columniste Welmoed Vlieger bericht over de Duitse krant 'Die Zeit', die dwars tegen alles in, in haar nieuwjaarseditie twee volle pagina's met teksten opnam van bekende denkers en sprekers zoals bv. Dietrich Bonhoeffer en Martin Luther King, een soort Zeitgeist dus. Een citaat: "Vandaag is een nieuw begin mogelijk. Onze waardigheid bestaat niet in wat we bereiken maar in wat we zijn."- Anselm Grün.  Identiteit, in wie we zijn, voor wie en wat dan ook. Naast, voor en bij elkaar staan. Ook in het streven naar wat we willen bereiken.  'We zijn niet bepaald door het verleden. We hebben fouten gemaakt. We zijn gekwetst. Sommigen zeggen dat ze geen kans hebben om opnieuw te beginnen. Maar bij ons allemaal is er een verlangen om het oude achter ons te laten, om niet constant te draaien rond de g...

 In mij groeit de onrust. In zekere zin ben ik begonnen aan de eerste dag van de rest van mijn leven. Maar daar wil ik nog niet over nadenken. Veel te vroeg en definitief. Wat moet is moed hebben nu. Hopen op nog vele mooie en goede jaren. Ik wil nog veel verder.  Ondanks de coronabeperkingen was 2020 een goed jaar, met een zonnig voorjaar waarin onze kleindochters van 4 en 2 veel bij ons zijn geweest. Licht en ruimte in de zomer, met een prachtige vaartocht door Drenthe, Friesland en de kop van Overijssel met mijn liefste maatje. Ellie begon in september aan een nieuw avontuur en elke donderdag haalde ik een blij meisje op van het schoolplein. De laatste maand van het jaar was warm en gezellig, overschaduwd door het verdrietige nieuws van ziekte maar daardoor ook extra intiem.  Hoe de behandeling mijn conditie en welzijn gaat beinvloeden weet ik nog niet. De gebeurtenissen van 10 jaar geleden hoeven geen maat te zijn voor nu.  En de onrust? Dat wordt zoeken naar een...

Na de feestdagen sla ik vaak aan het opruimen. Vandaag heb ik mijn LinkedIn account gesloten. Het was fijn om te volgen waar (oud) collega's mee bezig zijn en ontwikkelingen en nieuws te volgen dat belangrijk was voor mijn werk. In 2019 ben ik definitief gestopt met werken, daarna keek ik steeds minder op LinkedIn.  Nu sta ik aan de vooravond van een nieuwe fase in mijn leven. De focus wordt verder verlegd, naar een zo optimaal mogelijke gezondheid en conditie, naar liefde en delen met degenen die mij lief zijn. Naar mooie momenten en lichtpuntjes voor 2021. Naar het scheppen van de condities voor de eerste stip op 7 jaar overleven.  Gemengde gevoelens, natuurlijk! Maar ook weten dat het goed is dat de behandeling overmorgen begint omdat dat het begin is van herstel en een hopelijk lange remissie. Ik duim voor mezelf.