Voorbij

Op mijn iphone luister ik naar Van Morisson. In dezelfde playlist komt Famous Last Words voorbij van Mark Knopfler. Nooit geweten dat de tekst gaat over de mensen die in de Twin Towers hun einde zien naderen en afscheid nemen. 

Ook bij mij houdt het ooit op maar als ik geluk heb duurt dat nog even. Hoe bizar moet dat zijn als de slagboom in een keer voor je neervalt, van het ene op het andere moment. Niet aan te ontkomen. Wat denk je dan, voel je dan? De mensen die 's morgens naar kantoor gingen in de Twin Towers, de mensen die op de vlucht MH17 stapten. Het leven kan geleidelijk afgebroken worden of abrupt in 1 keer, we zijn zo kwetsbaar. 

Gisterennacht bedacht ik dat als het niet kan zoals ik wil, ik het om moet keren. Met mijn hoofd wil ik veel, mijn lichaam doet even niet mee. Dan kan ik mijn kracht gebruiken om mijn lichaam te helpen vechten en kan ik naar binnen gaan kijken, op zoek naar verdieping en bezinning, rust en overgave. 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Tot hier en verder

Lijstjes afwerken; pyama's, boeken op de e-reader etc. Over 3 dagen is het zover. Vier weken lang onderduiken in het ziekenhuis voor de stamceltransplantatie die hopelijk doet wat er van verwacht wordt; een lange remissie van de ziekte van Kahler. Laat mijn botten maar gezond en sterk blijven.  Het spookt in mijn hoofd. Ik wil nog genieten van de vrijheid en me tegelijkertijd mentaal voorbereiden op wat komen gaat. Maar misschien gaat dat wel niet zolang ik die werkelijkheid nog niet kan zien. Wat ik wel voel is dat het tijd wordt, de rust en overgave zullen wel volgen. Gelukkig is dit het laatste gedeelte van dit behandeltraject- vanaf 11 januari- is, met uitzicht op herstel. De onderhoudsbehandeling schuif ik nog even voor me uit. Bibian Mentel gaf aan dat ze af en toe haar kop in het zand stak, een waardevol advies.  Ellen Selder Berens- https://kunstnakanker.nl/ - schreef deze prachtige regels: In de wirwar van emoties door de ziekte kanker kun je jezelf kwijtraken. Grote ...
Meer lezen

Grensgebied?

Gisteren las ik een indrukwekkende post van HeleentjeM op kanker.nl. Te mooi om niet te delen  want het is herkenbaar en zo mooi geschreven! Zolang er leven is, is er hoop maar het accent is wel verschoven en meer dan ooit ken je je eigen agenda niet. Ook ik heb visioenen; van een huisje aan zee, rust en ruimte maar wil ook dicht bij mijn familie en vrienden blijven. Dan maar veel strand- en bootvakanties hopelijk. Ik ga het boek lezen.  ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Palliatief. Ik blijf het een ingewikkeld woord vinden. Eén woord voor iets wat zó veel omvat, eigenlijk kan dat niet.  Al sinds ik de diagnose kreeg worstel ik met dit woord. Een van mijn eerste blogs heb ik hier over geschreven. ( Palliatief, vervelend woord. | Kanker.nl  ). Dat grijze gebied; je wordt niet meer beter, maar ook nog ( lang) niet dood; ik wist nooit goed hoe ik deze fase nou moes...
Meer lezen

En dan?

 Anderhalve maand ben ik al weer thuis. De ziekenhuisopname is zonder complicaties verlopen en ik mocht na 2,5 week vertrekken. Inmiddels kan ik fietsen en autorijden, ben ik- bijna- hele dagen op. Heb een verwijzing gevraagd voor oncologische revalidatie, ook in de hoop dat de pijn in de rug en ribben een kwestie van verslapte spieren zal blijken te zijn. En dan? Zes maanden tot een jaar staat voor het herstel. Ik voel me elke week beter maar ben ook op zoek naar de balans tussen actief zijn en rust nemen, tussen mensen zien, ergens naar toe gaan en voorzichtig zijn. Vanmorgen heb ik een uitnodiging voor de opera de Vliegende Hollander afgeslagen. Nu het zo goed met me gaat vind ik dat nog teveel risico. Dan maar kleine dingen zoals een goed boek, op theevisite, Ellie en Janneke zien, bijkletsen met vrienden, per app, facetime of live. Dianne en Jeanine die onverwacht op bezoek komen, Mieke zorgt voor de thee en draagt bij aan de gezelligheid. Morgen is Henk weer vrij en komen mij...
Meer lezen