Soulfood

Een lieve oud collega wenstte iedereen via FB veel plezier met de Top 2000. Oh ja, dat is er in deze tijd ook nog. Mijn beste maatje is boodschappen doen, even tijd voor mezelf. "Fool to cry" van the Stones speelt.

Mijn vader was een nakomertje. Aan die kant van de familie waren mijn broer en ik de jongsten. Neef Hans, die in die tijd Popfoto had, met o.a.teksten en foto's van The Beatles, kwam ik een paar jaar geleden tegen bij een concert van The Pink Floyd Project in het muziekcentrum in Enschede. Met Mieke en Hugo beleefde ik een concert van Golden Earring, met familie genoten we van een heel bijzonder kerstconcert van Venice. Vorig jaar reisden Renee en ik naar een fantastisch en intiem concert van Yves Duteil. The Boss zou in 2020 Europa aandoen was het gerucht. Maar dat ging, zoals zoveel, niet door. De ticket voor een kleinschalig optreden van Robert Jan Stips bleef in de la liggen, een van keren dit jaar dat ik iets voorbij liet gaan omdat ik me niet fit voelde.

Toen ik 16 was had ik genoeg gespaard om een bandrecorder te kopen. De LP's die ik van de bibliotheek leende werden geluisterd en opgenomen. The Doors, Santana, Woodstock, Pink Floyd, Ten Years After, Boudewijn de Groot, Supersister. Een wierrookstokje branden hoorde erbij. Zorgen voor mijn moeder. Nee mam, ik heb maar 1 keer een teugje van een joint genomen, op een feestje. Hoe het feestje verliep, geen idee. En dat was genoeg om zoiets nooit meer te doen.

Marten, mijn eerste vriendje, kwam uit een ander milieu. Zijn kamer met paarse kozijnen was een warme en veilige plek waar we praatten en muziek luisterden. Waar ik me gehoord voelde. In de Top 2000 aangekomen bij Leonard Cohen. Toen Leonard Cohen was gestorven appte Marten me; herinneringen en einde van weer een tijdperk. Delen is alles.